به نام او که نامش امیدبخش زندگی ست


شکست‌های زندگی را قابل جبران می‌دانم.

در واقع امید، اعتماد به حال و آینده  است و این‌که زندگی بی‌معنا نیست، چرا باید از آینده‌ای بترسم که برایم ناشناخته است، درحالی‌که خدایی دارم که حالا دیگر او را خوب می‌شناسم

در ادامه مطلب بخوانید


من شکوفایی گل‌های امید را در رؤیاها می‌بینم و ندایی که به من می‌گوید:

«گر چه شب تاریک است دل قوی دار که سحر نزدیک است»

در لحظه آخر که به او توکل کردم، معجزه‌ای رخ داد و خدا از راه رسید و نوری از امید در دلم روشن شد، امید به لطف و به بزرگی‌اش ...

روزهای زندگی‌ام همیشه در ناامیدی و ناراحتی می‌گذشت، چون همیشه چشمانم اتفاقات ناخوشایند و  کوچک‌ترین گره در زندگی و در کارهایم را می‌دید و فکر کردن به همین گره‌های کوچک، طوفان‌هایی را در زندگی به وجود می‌آورد که همه را به نابودی می‌کشاند.

همیشه غرق غم ازدست‌رفته‌ها بودم، هیچ‌وقت نمی‌خواستم زیبایی‌های اطرافم را ببینم و این شد که از یک دختر شاد و شیطون یک فرد ساکت و گوشه‌گیر به وجود آمد، دختری که هر لحظه با افکار منفی و نگرش نادرست، زندگی‌اش  رو به زوال می‌رفت. ولی در لحظه آخر معجزه‌ای شد  و من امیدوار به بزرگی‌اش ...

از آن پس فهمیدم اگر طوفانی در زندگی‌ام به وجود می‌آید، هدفش نابود کردن من نیست، بعضی از این طوفان‌ها باید در زندگی رخ دهد تا من را در مسیر درستی قرار دهد؛ پس به کسی که خواستار وجود این طوفان‌ها در زندگی‌ام هست اعتماد دارم و می‌دانم که حکمتی در پس آن نهفته است، حکمتی که مسیر رشد و تعالی من را هموار می‌کند.

شاید گاهی این طوفان‌ها باعث رنجش و آزار من شوند، اما خوش‌حالم که وقتی خدا من را به لب پرتگاه هدایت می‌کند، دیگر نمی‌ترسم و به او اعتماد دارم، چراکه یا خودش مرا در آغوش خواهد گرفت یا پرواز کردن را به من می‌آموزد.

حالا دیگر نظرم راجع به زندگی عوض‌شده، امیدوار و صبورانه ...

به اعتقاد من زندگی همیشه قشنگ است، حتی در بدترین شرایط!

زیرا در همین شرایط دردناک می‌توان درس‌ها گرفت و خیلی چیزها و یا کسانی را پیدا کرد که با وجودشان احساس آرامش کنی.

و این‌گونه با نگرشی زیبا، شکست‌های زندگی را قابل جبران می‌دانم.

در واقع امید، اعتماد به حال و آینده  است و این‌که زندگی بی‌معنا نیست، چرا باید از آینده‌ای بترسم که برایم ناشناخته است، درحالی‌که خدایی دارم که دیگر او را خوب می‌شناسم.

امید می‌تواند سرمایه اصلی و لازمه تداوم زندگی باشد، سرمایه‌ای که آینده‌ی انسان را تضمین می‌کند و اگر این سرمایه را چه دانسته چه ندانسته از دست بدهی یعنی در مسیر رسیدن به جهنم قدم برداشته‌ای.

اگر همه‌چیز آن‌گونه که من می‌خواستم پیش می‌رفت، دیگر زندگی هیجانی نداشت و شگفت‌زده‌ام نمی‌کرد،  باید در مقابل مشکلات انعطاف‌پذیر بود و قوی ماند، شاید الآن هوا طوفانی باشد، ولی تا ابد که این‌طور نمی‌ماند، پس هیچ‌گاه امید خود را در زندگی از دست ندهیم.

به قول ویکتور هوگو:

امید در زندگی همان‌قدر اهمیت دارد که بال برای پرندگان...

می‌توان زیبا زیست

نه چنان سخت که از عاطفه دلگیر شویم

نه چنان بی‌مفهوم که بمانیم میان بد و خوب

لحظه‌ها می‌گذرند

گرم باشیم پر از فکر و امید

عشق باشیم و سراسر خورشید

نویسنده: هم‌سفر فاطمه




طبقه بندی: دل نوشته،

تاریخ : 1396/10/29 | 09:22 ق.ظ | نویسنده : همسفر فاطمه | نظرات


  • paper | وب یـــران پـــازل | رپرتاژ آگهی
  • فروش تبلیغ متنی | نوین 2